Έναν αιώνα πριν την απελευθέρωση, λειτουργούσε,το 1728, στη Γλώσσα, σχολείο με 53 μαθητές. Σχεδόν έναν αιώνα μετά, το 1830, ο μαθητικός πληθυσμός της Γλώσσας ανερχόταν σε 130 παιδιά (94 αγόρια και 36 κορίτσια). Ο αριθμός των μαθητών είναι εντυπωσιακός, αν αναλογισθεί κανείς ότι την εποχή αυτή πολύ λίγα ήταν τα κορίτσια που παρακολουθούσαν μαθήματα στο σχολείο.
Για τους δασκάλους που δίδαξαν στη Γλώσσα μέχρι το τέλος του πρώτου αυτού αιώνα, μετά την Ανεξαρτησία, δεν υπάρχουν στοιχεία. Μόνο, το 1837, μαρτυρείται η παρουσία ως δασκάλου του Γλωσσιώτη ιερομονάχου Νεοφύτου Κοιρανίδη, που αργότερα θα γίνει αρχιγραμματέας της Ιεράς Κοινότητας του Αγ. Όρους. Ο πρώτος Γλωσσιώτης δάσκαλος, που δίδαξε στη Γλώσσα, το 1920, ήταν ο Παναγιώτης Γ. Διονυσίου. Άλλοι Γλωσσιώτες δάσκαλοι ήταν οι: Δημήτριος Γ. Παναγιώτου, Νικόλαος Ι. Μιτζελιώτης, Αγγελής Στ. Παπαγγελής, Δημήτριος Ν. Κρασσάς, κ.α.
Ένα από τα μεγάλα ζητούμενα της μικρής πολίχνης της Γλώσσας ήταν πάντα η εξεύρεση δωρεάν στέγης για τη στέγαση των Σχολείων. Η πρώτη προσπάθεια για την ανέγερση διδακτηρίου άρχισε το 1902, με εργολάβο τον τότε καθηγητή Κων. Γ. Ρεμπάκη.
Το 1952 ο Γλωσσιώτης απόδημος Αλέξανδρος Τουρνάρης, με δαπάνη 10.000 δολαρίων, ανακαινίζει το διδακτήριο του Δημοτικόυ Σχολείου, ενώ το 1962 προσφέρει άλλα 4.000 δολάρια, για την κατασκευή άλλων χώρων στο σχολείο. Φυσικά, εκτός του Αλ. Τουρνάρη και άλλοι συνέδραμαν στο να περατωθούν οι εργασίες στο νέο σχολικό κτήριο (Στ. Πολυχρόνης, Ευθ. Παπαδημητρίου,Αν. Γιαννάκενας, Ι. Ορφανός, κ.α.)
